Allah selâmet versin, iyi bilir, Mazhar`ın anlattığı çok güzel bir hikâye var. Mevlâna `dan naklen anlatır;

Adamın biri görmüş sırtına dövme yaptırmışları, heveslenmiş, aslan dövmesi yaptırmağa gitmiş...

- Bana da, demiş, aslan dövmesi yap!..

- Peki, demiş dövmeci; benim mesleğim dövme yapmaktır.. Gel, otur dövmeyi yapayım..

Dövmeci başlamış iğneyi batırmağa..

- Ayy! Ayy! diye başlamış bağırmağa adam...

- Ne yapıyorsun arkadaş; canım çok yanıyor!..

- Aslanın yelesini yapıyorum" demiş.

- Aman, demiş, yelesini yapma, başka yerini yap!..

Dövmeci başlamış bu sefer sırtının başka yerlerine iğneleri batırmağa.. Adam gene bağırmağa başlamış:

- Aman, dur! Yapma, çok acıyor, neresini yapıyorsun?

- Aslanın pençesini yapıyorum...

- Aman pençesini de bırak, başka yerini yap!.

Dövmeci gene başlamış iğneleri batırmaya..

Bu defa gene bağırmış adam:

- Yine neresini yapıyorsun aslanın?.. demiş.

- Kuyruğunu!..

"Ben vazgeçtim kardeşim, katlanamam bu aslanın acısına!.." demiş "Aslandan da vazgeçtim, dövmesinde de... "

Adam çekmiş gitmiş!.

Şİmdi o hesap, Mazhar'ın da dediği gibi, "vahdet" dövmesinin lafını çok eder, sohbetlerini yaparız da; iğneler batmaya başladı mı, kaçımız dövmecide kalır, o meçhuldür!.