Lise öğretmeni derste öğrencilerine şöyle der:
"Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates
getireceksiniz!"
Ertesi sabah hepsinin sıralarının üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır.
Ögretmen :
"Şimdi, bugüne kadar affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın,
o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun!"
Bazı öğrenciler torbalarına 3'er-5'er tane patates koyarken,
bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur.
Öğretmen :
"Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda
taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okulda hep
yanınızda olacaklar."
Aradan bir hafta geçer. Hocaları sınıfa girer girmez,
öğrenciler şikayete başlarlar:
"Hocam, bu ağir torbayı her yere taşımak çok zor.
Hocam, patatesler kokmaya başladı.
İnsanlar tuhaf bakıyorlar, hem sıkıldık hem yorulduk...."
Öğretmen :
"Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz.
Kendimizi ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz. Affetmeyi
karşımızdakine bir iyilik olarak düşünüyoruz.."
Aslında affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir.
